Tartışmasız son zamanlarda okuduğum en iyi kitap buydu! Zülfü Livaneli'nin okuduğum ilk kitabı olma özelliğini de taşıyor.Benim için iyi bir başlangıç oldu.Nasıl bitti anlamadım.Açıkcası oturup saatlerce kitap okuyabilen bir insan değilim,maalesef.Ancak bu kitap öyle akıcı,öyle güzeldi ki saatlerce elimden bırakmadığım oldu! Maya Duran'ın hikayesi, gerekse Maximilian'la Nadia'nın hikayesi beni çok etkiledi.Buna bağlı olarakta beni etkileyen birçok cümle vardı,altını çizdiklerimden birkaçı ;
''İyi insanlar iktidara gelmez,gelse bile iktidar onu zalim yapar.''
''Önce zihin çökerse insan daha mutlu ölür.''
''...kendimi biraz zorlayarak insan denen canlının olumlu yönlerini görmeye çalışıyordum.''
''Tanrı bile kendini yazıyla anlatıyor,iyi ama yazının icadından önce Tanrı yok muydu?''
''Anadolu'nun kadim geleneklerine göre her acının ilacı yemekti.Ne kadar üzüntülü bir olay yaşarsan yaşa,yemek tedavi ediciydi.''
''Hayatımda mutlu günlerim olmuştu elbette,ama mesela sadece mutluluk değildi.Önemli olan yaşadığını hayatın bir anlamı bir değeri olduğunu hissetmekti.Elinde çiçekler tutan beyaz gelinlik giymiş bir kızın mutluluğu gibi bir şey değildi bu.Daha derin bir varoluş sorunuydu.Dünyaya gelmiş olmanın bir anlamı var mı,bu yaşlı gezegene ya da üstünde yaşayan insanlara küçücük bir katkım oluyor mu gibi tuhaf soruların cevabıydı.''
''Her insan kendi hayatının başrolünde oynuyor.''
Zülfü Livaneli'nin diğer kitaplarının da iyi olacağını düşünüyorum.Muhtemelen okuduğum ikinci kitabı Kardeşimin Hikayesi olacak.En kısa zamanda okumayı planlıyorum.
